Poezia.Ge ქართული პოეზიის ვებ-საიტი!

ადამიანები, რომლებსაც არაფერი შექუმნიათ ყოველთვის გეტყვიან რომ არაფერი გამოგივა...
  • გოგოს და ბიჭის მეგობრობა?


     
    სულ: 5
    სტუმრები: 5
    წევრები: - None Online
    ბოლო 20 მომხმარებელი: BaLu, Teona, kinoman2015, gijpoeta, admin, ZURA, svetlana-asambadze, dato samxaradze, mariami, giorgi1221, ligri, nnnnnn, Dzamuk, Sosia, wawuli, luka labadze, guimpleri, quchaqucha, arseba, Nini1
    დაამატა: admin დრო: გუშინ, 23:38 ნახვა: 15

    დაცხრა ყვავილთა და ფერთა ბატალია,
    ახლა ველთაშიგან ქარნი კრიახობენ,
    რაღაც... მდიდრობის და ძარცვის ბადალია,
    ქალთან სიცოცხლე და ქალთან სიახლოვე.

    რა ვქნა, ვერ ვიყავი ბრგე და ახოვანი
    და სულ ვაღმერთებდი ამ წვას, ამ იარებს,
    ქალი სამლოცველო, მაღალთაღოვანი,
    მაინც მლოცველების ერთად გავიარე.
    დაამატა: admin დრო: გუშინ, 23:36 ნახვა: 8

    ეს წელიც გაქრა, უკვალოდ გაქრა
    და არა მხოლოდ ჩემთვის - ყველასთვის.
    მეც უნდა გული მწყდებოდეს, მაგრამ
    მოლოდინით ვარ სავსე ყელამდის.

    და მიხარია, რომ გაქრა ისიც,
    როგორც გადაღლილ ხსოვნაში ჭორი,
    ანდა ვარსკვლავი რომ ქრება დღისით,
    გადაყვარებულ ქალივით შორი.
    დაამატა: admin დრო: გუშინ, 23:35 ნახვა: 7

    ტკბილი მოგონებები,
    ჭიაკოკონებად...
    სოფლის გოგონების
    თვალთა ელვარება...
    სიტყვა გადაკრული...
    გული დაზაფრული...
    ბაგე დაშაქრული...
    სისხლის მღელვარება.
    დაამატა: admin დრო: გუშინ, 23:34 ნახვა: 10

    როგორც ირემი გამოვარდნილი
    მონადირის თვალს ეჩვენოს წამით,
    შემდეგ მოსწყდეს და გადაიაროს
    ცხრა მთა, ცხრა ველი ქარიშხლის ძალით,

    ისე ვყოფილვარ ჩასაფრებული
    სიყვარულისთვის დღითა და ღამით, -
    ვერ მოვეწიე, ვინ მოეწევა?..
    ვინც მოეწიოს, ვაჰ, მისი ბრალი!
    დაამატა: admin დრო: გუშინ, 23:33 ნახვა: 12

    ოჰ! ეს ფოთლები, ფენილი ქარით,
    ეს მწუხარე და ნაზი ზმანება,
    ეს ყვავილები, ეს ცა, მითხარით,
    არავის თქვენგანს არ ენანება?

    ჰაერი ოხრავს ფოთლების ფენით
    ღონემილეულ მზის დაღალვაში
    და ბილიკებზე წყნარი მოწყენით
    დაბინდულ წყვილად მიდის ქალ-ვაჟი.
    დაამატა: admin დრო: გუშინ, 23:32 ნახვა: 10

    შენი დაღლილი ღიმილი მაკრთობს,
    გაბმული სევდა ამქვეყნიური,
    ო, ასე ჩუმად და ასე მარტო
    მთებში სხივებზე დნება ყინული.

    მე ვერ მოგიტან რტოს იასამნის
    და ვერც გაზაფხულს ვერ დაგპირდები...
    ჩუმია ზეცა და წვიმასავით
    შუბლს უგრილებენ შენი თითები...
    დაამატა: admin დრო: გუშინ, 23:31 ნახვა: 6

    სახე შენი მემახევა, მებადა,
    სრულ განმძარცვა რაცღა ცნობა მებადა.
    პატიმრობას მიმცა დაუსრულებელს,
    მღერად ოხრვა, ლხინად გლოვა მებადა.

    მე მოგმართე შენ მკურნალად დანაგულს,
    შენ წამლის წილ მყის მომაპყარ დანა გულს.
    ზილფნი რყევით, უარის-თქმის მსახენი,
    მიჩვენებდენ ბალახშის კარს დანაგულს.
    დაამატა: admin დრო: გუშინ, 23:30 ნახვა: 7

    სუნი და ფერი დაკარგეს ვარდებმა.
    მე კი დღეს დავკარგე აზრი-სიყვარული.
    მართლაც ყველაფერი ალბათ დროს ბარდება
    მარტო მომიწევს ახლა სიარული.

    მაგრამ, ვარდი ხომ მაინც ვარდია.
    მკვდარი, მოჭრილი ვიღაცის ხელით.
    ჩვენი გრძნობა კი, მჯერა მზარდია.
    ძლიერ მიყვარხართ, გკოცნით და გელით.
    დაამატა: admin დრო: გუშინ, 23:27 ნახვა: 7

    მიდიხარ თოვლში თოვლივით კარგი
    და კარგი ბიჭის ერთგული ცოლი,
    და სუსტი მხრებით შენ მიგაქვს ხარკი -
    ათასი ბიჭის ნასროლი თოვლი.

    გამახსოვრდება გაშლილი მხრები...
    გაკრთობს ქუჩაში ნაპოვნი ვნება,
    მაგრამ ოჯახში იოლად თბები...
    და სხვისი თოვლიც... იოლად დნება.
    დაამატა: admin დრო: გუშინ, 23:26 ნახვა: 7

    არც დასაწყისი, არც დასასრული,
    მხოლოდ ოცნების კარის ჯაჯგური,
    რად გინდა ჩემი გამსკდარი გული,
    სხვის სიყვარულში გამოტანჯული.

    თავის მართლება არც კი მიცდია,
    ვინ გამამართლებს თავგზაარეულს,
    შენი სიკეთე ჰგავს ამნისტიას,
    საბედნიეროდ დაგვიანებულს...

    ვცდილობთ დავიცვათ საავტორო უფლებები..