,,უნდა შევიცვალო ვსო მეტი აღარ შეიძლება, სიგარეტის მოწევა უნდა დავიწყო, სკაიპის ავატარზე უნდა დავაყენო სურათი სადაც გოგო და ბიჭი ზასაობს და გავასტატუსო "რა დავაშავე ;(” ან "დამანებეთ თავი ყველამ” "live me alone” და ა.შ

ადნაკლასნიკებში რომელიმე სურათს უნდა დავაწერო "ერთის ხათრით” "ერთს მოსწონს” "მე არ მომწონს მაგრამ ცოტა ხანი იყოს”.

მე შენ მოგიძღვენი ნაზი აკორდები,
გაჩუქე სიტყვები და არა ვარდები...
როგორ ვიფიქრებდი ასე აგორდები?
როგორ ვიფიქრებდი ასე ავარდები?

ცხოვრება -ჩოგბურთი. გავცვითე კორტები.
თვალები დავხუჭე, გავხსენი კარტები...
მე ხომ მოგატყუე, რატომ არ მშორდები?!
მე ხომ მოგატყუე, რატომ არ მწარდები?!

დღეს ყირამალა ამოდის მთვარე
და უკუღნართულად იწყება დილა..
არც ადამიანის ძე არ სჩანს გარეთ,
უკუნითია და აღარ თბილა..
დენთის სუნშია დღეს არემარე,
კაცნი ხომ ყველა მომაკვდავია,
ხალხი სიკვდილის შიშმა დაღალა..
აწ არ მსურს მე აქ ცხოვრება კიდეც
და სისხიან მდინარეს მივსდევ...

ნამდვილი სიყვარული ალბათ ნიჭია.. რომელიც მხოლოდ რჩეულთა ხვედრია.. რომელიც წმინდა, ამაღლებული, უმანკო, ნაზი და სათუთია..

იცით რა ბედნიერებაა იმის გაცნობიერება რომ შენ გაქვს ნიჭი.. ნიჭი გიყვარდეს.. ნიჭი გენატრებოდეს.. ნიჭი აღმერთებდე.. მისი არსებობაც კი რომ ბედნიერებას განიჭებდეს... მისი სიხარულით რომ ხარობდე და მისი ტკივილი რომ გტკიოდეს..

აფხაზეთის მიწაზე, გულის ძგერა ქრებოდა
შიშის გრძნობა არ ქონია ქართველს.
ეხ, რამდენი ვაჟკაცი, სიკვდილს ეგებებოდა,
უკან არ დაუხევია არც ერთს.
სულ ყველანი გმირულად ბრძოლის ველზე დაეცნენ,
ცივ სხეულზე უბერავდა ქარი.

არ ჩერდებაო დრო,
ვიღაცა ბრძენმა ბრძანა...
და ეთანხმება ბრბო,
ასე არ არის განა?!

მზეო თიბათვისა, მზეო თიბათვისა,
ლოცვად მუხლმოყრილი გრაალს შევედრები.
იგი, ვინც მიყვარდა დიდი სიყვარულით,
ფრთებით დაიფარე - ამას გევედრები.

ტანჯვა-განსაცდელში თვალნი მიურიდენ,
სული მოუვლინე ისევ შენმიერი,
დილა გაუთენე ისევ ციურიდან,
სული უმანკოთა მიეც შვენიერი.

ღამეა... თეთრად აფეთქებულ დედამიწას დამცინავი ღიმილით მომზირალი მთვარე ოდნავ ანათებს. ჩაფიქრებული ვარსკვლავები გზააბნეული ბოშებივით ბჟუტურებენ ცაზე, ისიც აქა-იქ თუ გამოანათებს და ისევ მიიბნიდება...

ხმაურიანი დღისაგან დაღლილი ქუჩაში, სახლიდან გამოგდებული ძაღლივით დავეხეტები და ვცდილობ ჩემ თავთან გავარკვიო, რატომ არის ამხელა განსხვავება დღესა და ღამეს შორის... იქნებ მხოლოდ ბუნების შედევრია... ან იქნებ სიკეთისა და ბოროტის თვალსაჩინო გამოხატულებაა...

დაუშვათ ერთ წამს შენ გახდე ჩემი,
ვთქვათ - შენ ცოლი და მე კიდე ქმარი
ვთქვათ, რომ მომეგო მაგიერ გვემის
სინაზისა და ღიმილის ღვარი.

ვთქვათ, - დაიღვარე ღიმის ჩქერებად,
ვთქვათ - ჩემს ოცნებას და ფიქრს მიმწიე,
(არა, ასეთი ბედნიერება
ვით შეიძლება ერგოს მიწიერს!)