რაც თავი მახსოვს სულ ვეძებდი ღვთიურისა და ბუნების გენიალურ ნაზავს, რომელიც მთელი არსებით მეყვარებოდა. ვქმნიდი, ვაქანდაკებდი, ფიქრსა და ოცნებაში, სულს და სხეულს ვუხვეწდი სასურველს. მერე რეალურ ქაოსში ვეძებდი ჩემივე ოცნებით შექმნილ ქმნილებას.
ყველა სიყვარულის ისტორია ერთნაირად არ მთავრდება...ზოგისთვის სიყვარული ყველაფერია, რომლისთვისაც თავს გაწირავს...ზოგისთვის უბრალო თამაშია...ზოგისთვის მწარე გაკვეთილი...
ცა მუქდება და ნაოჭები უჩნდება. მალე საპირისპირო მხრიდან წამოსული ღრუბლები ერთმანეთს გადაიმტერებენ, გაიელვებს... წვიმის სუნი ასდის მიწას. სიმშრალე წვეთ-წვეთად მიისრისება. ფეხშიშველა გადიხარ გარეთ,ხელებს შლი,თავს მაღლა წევ. ნელ-ნელა ივსები და წვეთებს იზიდავ. გახშირდნენ,გიჟურად.
ადრე დამპირდი,ჩვენზე ზღაპრებს დავწერო,მე კი არ შევმცდარვარ,როცა გიპასუხე,რომ მათში ვიცხოვრებდი, რადგან მანდ ცხოვრება ზღვაა. ნავი ადამიანია,სადაც მისი „მე“ ზის და საცურაოდ აუცილებელ ოცნების ფოჩებიან ნიჩბებს სრული სიმშვიდით უსვამს,მას არ აწუხებს კითხვა: საით მიდის გზა?
უნდა დაიჯერო. არავის ემეტება ღვთისაგან ნაბოძები წყალობა სხვისთვის... ვერავინ შემბედავს სიყვარული დამითმეო. დაუწერელს დავწერ, დაუკანონებელს დავაკანონებ, სამყაროს ამბოხს გამოვუცხადებ და შენს თავს მაინც არავის დავუთმობ.
