მონანიებით ხატების წინ წარვსდგები ღმერთთან, მონანიების ცრემლებს დავმალავ შენთან. მე ამისათვის უკვე სათანადოდ დავისაჯე, მე ამისათვის უკვე ბევრი რამ განვიცადე.
როცა მოწყენით, კაცს ქმნიდა ღმერთი, მრისხანე იყო შუბლშეჭმუხნული ღვთის მოწყენისგან ღრუბელი გაჩნდა, ღვთის რისხვისაგან ჭექა-ქუხილი. ქალს სიხარულის ცრემლებით ქმნიდა
უნდა განიცადო ფრენა, უნდა მოგაყენონ ვნება, უნდა განიცადო ვარდნა, უნდა იგრძნო თოვლი გადნა. უნდა შეძლო ზიდვა ტვირთის, თორემ დრო ხომ წუთებს გვითვლის, უნდა შეძლო დამარცხება,
გეტყვი, დამთავრდა, აღარ მიყვარხარ, ქარმა წაიღო ის გრძნობა ძველი, შენ რომ გიყურებ, ფიქრით სხვაგან ვარ, მერე წავალ და არაფერს გეტყვი. გაივლის დრო და მოვა ზამთარი, დარდი ფიფქებად დაიწყებს თოვას, რომ შემცივდება, დაბერავს ქარი, ჩემს გასათბობად არავინ მოვა...
