დღეს ყირამალა ამოდის მთვარე
და უკუღნართულად იწყება დილა..
არც ადამიანის ძე არ სჩანს გარეთ,
უკუნითია და აღარ თბილა..
დენთის სუნშია დღეს არემარე,
კაცნი ხომ ყველა მომაკვდავია,
ხალხი სიკვდილის შიშმა დაღალა..
აწ არ მსურს მე აქ ცხოვრება კიდეც
და სისხიან მდინარეს მივსდევ...
იქნება ჩემს ბედს მეც გადავეყარო
და შავი მიწა გადამეყაროს..
მაგრამ არსად სჩანს არავინ, არა...
ვერ ვუძკებ უკვე სიკვდილის მოლოდინს..
არ მსურს სიცოცხლე! მეყოფა! კმარა!
მოდით დამატეთ ეს შავი ლოდი...